Zelf heb ik mijn eigen konijnen: Hein en Hansje. Naast hen woont zwarte Xiùcái alleen (Chinees voor Geleerde). Eindelijk kan ik zondag voor hem 2 Vlaamse jonge dames ophalen bij Aniek in Steenwijkerwold. Ze zijn dan 10 weken en voldoende uit de gevarenzone (slechte start gehad). Ik rij erheen met de vroegere Chinese eigenaresse van Xiùcái, Li Cheng en haar vriendin.
Dan heb ik nog de 2 kleine Franse Lammerville dondertjes Douce en Pierre hier, zij zoeken nog een thuis als gehuwd stel. En in het andere hok met vrije uitloop woont nog Guus, waarvan de tanden zijn verwijderd. Hij is ruim 3 kilo en dus met recht een fors medium konijn met flink veel energie. Hij heeft de ruimte en een dame nodig en is daar erg aan toe.

We hebben Daan (rusdwerg) herplaatst in Rotterdam bij een oudere voedster die gehandicapt is (achterpoot geamputeerd) maar die koppeling ging helaas niet goed, zij kon zich niet verweren of uit de voeten maken, en Daan ging daar niet als een gentleman mee om. Hij zag haar niet als gelijkwaardige partij, en dat is ze ook niet.

Morgenmiddag komt Anjo, de pleegmoeder, Clyde hier terugbrengen. Dat is het marter-kleurige dwergje uit Lammerville dat een gebroken achterpoot had en met rust moest genezen. Dat is gebeurd en morgen wordt hij hier bij mij gekoppeld. Ik zal er verslag van doen. Hij gaat bij de voedster van Brigitte Simons wonen.

Afgelopen weekend zondag vond Nienke in Duivendrecht een jong wild konijntje dat door een ekster was aangevallen en erdoor totaal van slag was. Hij leek niet gewond maar had ook geen vluchtreflex op dat moment en zijn hol en broers en zusjes waren onvindbaar. Nadat Rob, Loes en Nienke hem hierheen hadden gebracht en Miranda en ik alle hokken hier schoon hadden, zijn we naar www.stichtingnoach.nl in Halle (bij Zelhem achter Doetinchem) gereden. Daar werd hij liefdevol opgevangen.

En ik kreeg ook nog een cartoon in beeld via facebook:

En nog even een product van mijn fotografie, vandaag in de tuin … de alliums in bloei

Naast Paula, zijn 3 passies:

Ik heb op verzoek van Paula een kort toespraakje gehouden over Ton in relatie tot konijnen en BunnyBin. Ik zal de tekst hiervan hieronder afdrukken.

Beste mensen, lieve Paula, lieve Ton,

Voor de volledigheid, niet iedereen kent mij, ik ben Wilma Moolenbeek, oprichtster van de Stichting BunnyBin voor tamme konijnenopvang .  Wij houden ons inmiddels vooral bezig met ondersteuning van andere opvangen. Tamme konijnen zijn 3^e rangs of nog lagere-rangs huisdieren, impulsief aangeschaft en zo weer ergens over het hek gezet en zelden erkend voor wat ze zijn. We geven, of mensen het willen of niet, informatie om misverstanden over deze zeer onderschatte en slecht-begrepen diersoort recht te zetten. Wij noemen dat gekscherend een beetje ons “evangelie” en dan zullen velen hier aanwezig snappen wat ik bedoel. Paula is een berucht “konijnen-“evangeliste ;o)  Ik word door de vrijwilligers ook wel het “oppernijn” genoemd. Nou ja …  we lachen veel, dat snapt u al.

Ton en Paula hebben zich bijna onmerkbaar bij onze club gevoegd, ze kwamen naar het “hoge noorden”, Ermelo en gingen gewoon niet meer weg. Van Paula verwachtte je dat misschien, maar hoe Ton dat deed, dat typeert de man. Natuurlijk kwam hij met “zijn Paula” mee. Hij was stil en rustgevend op de achtergrond aanwezig. Ondertussen wapperden zijn handjes en werden in de opvang in Ermelo klussen geklaard, dingen gerepareerd. Ton’s liefde voor konijnen werd nauwelijks in woorden, maar vooral in daden en gevoelens uitgedrukt. Dat is vrij uniek, want mannen vinden konijnen niet “stoer”. Mannen maken liever de opmerking “en welke eet je nou met de kerst?” Misplaatst,  en oh oh wát grappig. Kijk, dat is Ton, dat hoefde niet, niet stoer, geen gedwongen grapjas … maar wel ineens een droge opmerking waar wij met zijn allen slap van lagen, na afloop van een dag hard werken en een maaltijd bij mij aan tafel.

Alles is uitgegroeid tot het BunnyBin-internetwinkeltje, jullie wel bekend … 

Ik zal nu de Ton schetsen die mij zo ontroert, zo raakt.

In de tuin van Paula en Ton komt op een dag een verwilderd bruin konijntje op bezoek, we noemen haar Grietje.  Ze krijgt eten, vindt een warm welkom. Omdat ze de kleur van een tam konijn heeft, wordt besloten haar tegen gevaar in bescherming te nemen en haar te vangen … ze krijgt een hok, EN uiteraard een ruime ren aan de Hulsbossen 16. Ze is angstig en niet van contact gediend … maar geleidelijk geeft ze zich aan Ton over … Ton mag stééds meer … hij is een konijnenfluisteraar. Grietje werpt een nest veilig boven in het hok, kinderen van een wilde konijnenvader. Normaal zijn dat lastig te socialiseren dieren, met zoveel wild bloed, allemaal wildkleur ook. Maar … je voelt hem al … zelfs de wildste van het stel laat zich door Ton met geduld benaderen en aaien. Ik weet zeker dat Ton op meerdere niveaus met ze communiceert. Ze maakten gewoon ook onderscheid tussen Paula en Ton, en Paula was niet jaloers maar aanschouwde het wonder met passie en verwondering. Háár Ton … hun konijnen. Ze mogen allemaal blijven, gelukkig zijn het in meerderheid vrouwtjes, dus dan kan het. Zíjn Wildjes, dat wordt een gevleugelde term.  Hij was bezorgd of Paula alle zorg voor hun kinderen, hun konijnen wel aan zou kunnen na zijn overlijden. Dat kan ze hoor Ton … met liefde …

Ton wil dat ze het webwinkeltje vooral voortzet, afleiding, contacten, een missie …

Lieve mensen, Iedereen is uniek. Ton, voor mij ben / was jij nog veel unieker …  van jouw kaliber (en dat is niet Over-De-Doden-Niets-Dan-Goeds) wandelen er weinigen. Lieve (een Vlaamse BB fan, we zijn internationaal) schreef als reactie op jouw dood op de BunnyBin weblog (citaat): “Er zijn weinig mensen die zo’n diepe indruk op ons maken als Ton ! Nooit vergeten we zijn eenvoudige, nederige goedheid, zijn lieve en warme lach … Geen druktemaker, geen praatjes, maar een stille kracht. Lieve Ton, je was een bijzondere en geweldige man ! De wereld is een stukje armer geworden met jouw heengaan, je zal enorm gemist worden …” (einde citaat)

Toen je ziek was Ton, toen waren de konijnen in de war. Ze stampten, waren zichzelf niet. Sjaan leek het aan  te voelen als jij begon te trillen door je ziekte … ze trok dan de aandacht, stampte. Alarm: Ton trilt ! Hoezo “stomme dieren”?…   en Bo de grote Franse hangoor die in het paleis buiten woonde … werd op je sterfdag ziek, stopte met eten, en binnen 24 uur na jouw heengaan rende ze op je toe … jij was vast al een stukje op weg naar de regenboogbrug, ze hipte en rende en … HUPS met een grote sprong is ze jou ongetwijfeld in de armen gesprongen. Jullie konijn Bo stierf, zij wilde liever bij jou zijn … ik bewaar dat maar als symbolische gebeurtenis

Zal ik het nou eens op zijn “mannelijks” zeggen, Ton?  Konijnen zijn om op te vreten … en jij bent één van de weinige mannen die dan weet wat we bedoelen …

Goede reis makker … tot ziens ….

Paula geeft aan graag alle werkzaamheden van het webwinkeltje te continueren. Het steunt haar, geeft zingeving en afleiding. Schroom niet om vanaf heden weer bestellingen te plaatsen. Mocht ze meer tijd nodig hebben dan haar anders zo rappe verzendingen, dan zal zij dat zeker per mail melden. Ze bedankt iedereen hartelijk voor alle meelevende reacties, mailtjes en kaarten. En … ze heeft, denk ik, nog wel behoefte aan wat warmte en aandacht in die vorm.

Gisteren schreef Jenni van www.huizepluis.nl mij dat de 2 dames Raisa en Grace kunnen komen, die breng ik vanmiddag naar Ede.

Van Vivian is gisteren de geweldige ram Mazzel gestorven aan darmproblemen, Vivian was zo verdrietig en had er alles aan gedaan. Hij was pas 4 jaar. Vandaag gaan Viv en ik in Zwolle Dopje terughalen bij http://www.brutus-zwolle.nl/?konijnenopvang,66  vandaan, om te koppelen aan voedster-weduwe Droppie…. Droppie en Dopje…tja ….

Ik ben met hen meegereden naar Putten en heb ervoor kunnen zorgen dat het hok niet meer pal op de zon stond, maar in de schaduw. Ook heb ik vele andere tips kunnen geven, men was niet onwelwillend, gelukkig. Maar ik zag dat de jongste zoon wel erg weinig beperkingen opgelegd kreeg in zijn benadering van het konijn en het hok. Voorzichtig zei ik daar wat van….  en toen moest ik me omdraaien en weggaan … zoals ik vele malen eerder heb moeten doen … HUN verantwoording, meer info dan die ik gegeven heb gaat er niet in.

Een paar dagen geleden stond dezelfde stationauto voor de deur hier: ze hadden een vraag. De hangoor had gezelschap gekregen van nog 2 jonge hangoordames uit de winkel, ze hadden na gevechten het hok in 2en gedeeld, eerste bewoner beneden, nieuwe 2 boven (overbevolking, weer) .. maar hoe het KON wisten ze niet, het hok had ‘s nachts open gestaan en hangoor-1 was verdwenen. Wel hadden ze op advies van de buren Amivedi en de Dierenambulance ingelicht, echter, niets meer gehoord. En nu waren ze tot de conclusie gekomen: ook de andere 2 (van 4 maanden) moesten maar weg. Konijnen was toch niet alles, en weer een baby op komst, plus de angst van opengezette deurtjes…. ze meenden het oprecht en waren ook oprecht schuldbewust.
Zucht …
Ik heb bedongen dat het hok verkocht werd … ik heb ook duidelijk gemaakt dat ze nu MIJ met HUN probleem opzadelden. Ze waren het zich toch ook nog best bewust en knikten en .. “MAAR JAAAA….. ze moeten weg, dom geweest, nooit meer doen …” Engelsen zouden zeggen “May I have that in print please?”  (beloven: nooooit meer doen!) Enkele malen is me dat bezworen … mooi zo. En naar Ede of Zwolle rijden zou niet gebeuren dus: wat doet Wilma (sorry fysio!)?? … ze neemt de dieren aan, samen met alle spullen die erbij hoorden …
En zo zitten Grace en Raisa nu bij mij. De madagascar is behoorlijk dominant, het rusje veel rustiger. Ze hebben het voorjaar in de bol en dus nu ruimte nodig…eindelijk rennen en springen!! Yessss ….
Hier wat foto’s …

 
Ik denk dat deze jongste degene is die het hok open heeft gezet !! Hier is hij erg lief met Scholar, die alle aai heerlijk vindt.

De Zussen zijn een stuk verstandiger, één zei “ik ga pas weer konijnen nemen als ik zelf een huis en tuin heb !” Yes, verstandig …en NIET voor de kinderen !!

Inmiddels zijn Douce en Pierre gekoppeld en ze wonen heerlijk samen. Voor hen zoek ik nog een goed thuis !  Mijn laatste “Frankrijk-konijnen” Ik plaats ze vanuit Ermelo, zonder tussenstop in een andere opvang … dus: zegt het voort !

Paula en Ton Heesterbeek
Hulsbossen 16
5095BK  Hooge Mierde

Heel erg bedankt alvast voor jullie steun en begrip …
Wilma

Ook kleine Dopje ging mee, hij was welkom bij Konijnenopvang Brutus in Zwolle: www.brutus.nu  > konijnenopvang
Om 11 uur was ik in Zwolle, waar ik met Carl op zijn rustige zondag even kon bijpraten over wat het zoal allemaal inhoudt om een opvang te runnen. Jaren geleden was Carl pleegouder voor BB konijnen. Hij speelde altijd met het plan en de droom om een opvang te beginnen. Met een beetje stimulans van onze kant is het gelukkig ook zover gekomen. Naast zijn mooie bedrijf: poezenhotel en hondenuitlaatservice, helpt hij dus honderden konijnen. Gaaf.
  
De opvang Brutus in Zwolle (boven)
Groep voedsters uit Lammerville, die nog niezen …

Carl geeft een bedelende ram een knuffel…

“Ga dooor…“

 
De tijd vloog. Nog gauw even een ziek voedstertje bekijken uit Lammerville (myxoom van de Merial-enting) beetje brainstormen wat te doen … en een sms naar Heerenveen dat ik eraan kwam met Doolittle. Doolittle krijgt daar een tandeloze voedster als vriendin en mag bij de eigenaresse in huis komen wonen. Eindelijk rust en een permanente plek voor dit kereltje dat vanaf het Kangertje > naar Sjen in Delft ging (daar werd geopereerd aan de tanden) > vervolgens naar mij toe kwam en nu dus naar Heerenveen reisde: een ware globetrotter!
Ik keek er rond en zag dat de kleine ruimte in de achtertuin van Martje goed was ingezet voor de opvang van konijntjes. Weer een particulier die overduidelijk haar hele omgeving en energie hierin stopt. Mooi, maar eigenlijk te gek dat dit moet. Gelukkig wordt ook zij gesponsord en haar dierenarts is zeer coulant. Een paar uur later bleek Doolittle al helemaal vertrouwd te zijn met zijn “aanstaande”… ze aten al samen fijngesneden groen. Deze foto stuurde Martje me na! (links Doolittle)

Hieronder links de hokken in Heerenveen Jivey, rechts Steenwijkerwold Konijnenparadijs, beide opvangen woekeren nu met de ruyimte maar de dieren hebben het prima. Ze kunnen met jaloezie kijken naar Andijk Bunnykaj en Zwolle Brutus. De hokken zijn overigens wel diep.

Daarna afzakken via de A32 naar Steenwijkerwold.
Aniek was ooit met haar moeder bij BunnyBin voor een konijn en ze bedacht zich op die jonge leeftijd al “dat wil ik ook”. En zo geschiede (zie de tekst op haar website). Ze woont (ze is 23 jaar) nog bij haar ouders en een stuk schuur naast de 2 paardenstallen wordt gebruikt als opvang. Aniek verontschuldigde zich voor de ruimtes en de rommel, maar dat hoefde niet. Ze heeft een hele goede doorstroming en doet geweldig werk. Zelf ben ik helemaal onder de indruk van de prachtige foto’s die ze van haar logeer-konijnen maakt. Enkele ervan heb ik tot kaarten gemaakt die we verkopen voor het opvangwerk. Hier een voorbeeld:
Aniek was met haar vader bezig om een kippenhok in te richten voor moeder-Vlaam met haar grote nest van 8 kinders. Ja, inderdaad Aniek, die moesten wel nodig uit dat hok nu … maar na verhuizing kunnen ze heerlijk de poten strekken! Super. Ik heb kennisgemaakt met mama en de kleintjes. Ze moeten nog wel even bij mama blijven want ze hebben een slechte start gehad en Aniek voert ze beperkt Science Selective uit angst voor de heersende dikkebuikenziekte. Ze eten al wel heel veel groenvoer.
Ik mocht mee lunchen bij haar en haar ouders en zo werd het plan geboren om bij haar moeder ook kaarten van Aniek’s en mijn foto’s te verkopen. Zij is tuinarchitekte en houdt workshops. Die bezoekers willen soms wel kaarten kopen. We gaan het proberen.
http://www.inekeoverwijk.nl/
 In de tuin van Ineke, Aniek´s moeder.

Verhuisde BunnyKaj in Andijk

Zaterdag 15 april ben ik weer eens gezellig langsgegaan bij Charlie en Judy en de konijnenopvang Bunnykaj in Andijk. Charlie en Judy hebben naast hun huidige boerderijtje een pand en perceel gekocht met het plan daar naartoe te verhuizen. De opvang is alvast verhuisd. Ze hebben gebruik gemaakt van de vrijwilligersdag NL-Doet en zo zijn de hokken overgeplaatst naar de nieuwe schuur. Tegenover de schuur staan de rennen, dus de dieren komen zelfs dagelijks uit hun hokken om de pootjes te strekken … dat is geen luxe, maar kan natuurlijk niet in alle opvangen. Een plus voor Bunnykaj! Prachtig.
Je ziet op het dak hyoper-moderne zonnepanelen. Deze zorgen voor warm water. Op deze zonnige dag was de watertemperatuur op het dak 93 graden!
Zie ook www.bunnykaj.nl

De rennen

Elke ren heeft een ondergaasde zandbak en een schuilruimte. Het is leuk dat de aspirant-eigenaren hier ook ideeën op kunnen doen.

Binnen in de schuur

Ik bracht Luna, de zwart-witte hangoor die door een ongelukje haar knie had bezeerd maar inmiddels al wel weer beter loopt, en Sette, die aan het neus-abces is geopereerd, mee naar Bunnykaj om van daaruit te worden herplaatst. Dit zijn beide weer Franse Lammerville-konijntjes. We hopen dat ze fijne baasjes zullen vinden, na al hun tegenslagen in het leven.

De opvang is nog niet klaar, er is nog heel veel werk te verrichten. Handige mensen mogen zich aanmelden te helpen, want vele handen maken licht werk, de sfeer is goed en je gaat met een blij gevoel naar huis.
Dat blije gevoel kreeg ik ook van het zien van 2 in huis wonende konijnen van Judy en Charlie zelf ! Oudere voedster en jonge Groot-Lotharinger ram:

Kusjeeeeee

Ik ben druk met school en het verzorgen van de andere dieren, dat is goed. Maar ik wil hier wel even 2 foto’s laten zien van de afgelopen dagen. De ene foto staat symbool voor mijn zorg. Het is mijn fiets, net uit Harderwijk terug, met een grote bos paardenbloemen in de fietstas. Die zijn voor alle konijnen maar toch vooral voor Nibble, vers en knapperig.

De tweede is een vage slechte foto van mijn telefoon .. dit was 3 weken geleden toen ze hoge koorts had en de nachten me te koud waren om haar buiten te laten. Ze had een kooi in de serre, die open stond. Ze had een lekker plekje gevonden: op een rieten stoel, hoog en veilig. Ze was er zelf opgesprongen – karaktertje!

Tot gauw, met nieuwe, vrolijker verhalen.

Ik ben hier erg verdrietig van.
Jullie horen snel van me, want er zijn ook nog andere konijnenverhalen te vertellen. Dit overschaduwt echter alles even.
Wilma