Biografie

Ik vind het prettig enige uitleg te geven over hoe we ertoe gekomen zijn
om BunnyBin op te richten.

Ik Wilma Moolenbeek, ben de oprichtster van Stichting BunnyBin.
De huisvesting en organisatie van de stichting vond bij mij thuis plaats.
Er is een combinatie ontstaan van mijn hobby’s: fotograferen / tuinen / dieren / schrijven.

Ik ben part-time docente Engels op een school voor Havo en VWO in Harderwijk.
Een 60% baan. Inmiddels ben ik 53 jaar, toen BB werd opgericht was ik 44 jaar.

Ik ben geboren en getogen Utrechtse. Ik heb na mijn opleiding HAVO - VWO gestudeerd
aan de Universiteit Utrecht en ben afgestudeerd doctorandus Engels.
Ik heb ook altijd iets met Engeland gehad en heb veel vrienden op een zuidelijk plekje in Devon. In een heel klein dorpje van 15 huizen, bij Kingsbridge, huur ik bij de boerderij van
Ann Lidstone altijd een klein maar knus huisje. In Engeland heb ik inmiddels ook kontakten met
konijnenopvang-werkers en andere dierenliefhebbers.

Het leven heeft mij, Wilma, niet ontzien wat tragedie betreft. Ik hoef hier niet in detail te treden,
maar het is behoorlijk getekend door het verlies van voor mijn leeftijd extreem veel lieve mensen naast me, zoals mijn eerste man aan kanker en mijn twee broers aan de erfelijke ziekte van Huntington. Het is mede door deze ziekte dat ik geen kinderen heb.
Hoewel het geen vervanging is, vind ik het prettig om dieren om me heen te hebben.

Ik brand hier een kaarsje voor alle lieverds die ik verloren heb: Piet Moolenbeek, die niet bleek mijn vader te zijn voor wie ik hem hield, mijn moeder Ans, de man X die ongetwijfeld niet meer leeft maar wel mijn biologische vader is, mijn overleden man Wybe, broer Cor, broer Rob, Coby de Munck (die zoveel warmte en stimulans gaf toen ze mijn dansdocente was) en al die anderen.

Toen ik in 1995 twee konijnen kocht, met een relatief ruim standaard hok erbij, begon mijn groeiende fascinatie voor deze dieren. We hebben daarna een aantal verschoppelingen van poezen geadopteerd (allen thuisloos), waarvan ik hier graag wat foto's toon.
De konijntjes groeiden en zo ook mijn onvrede over hun huisvesting. Het was geweldig om
ze geregeld in de serre los te laten en te zien hoe uitbundig ze dan genoten van de ruimte
om lekker te rennen en springen. Een genot om naar te kijken. Al snel bouwden we een
grotere woonruimte voor ze. En weer groter ....

Maar we realiseerden ons steeds meer dat lang niet alle konijnen zo'n goed bestaan hadden
als onze Hinke en Wybeke. Met een grote tuin, besloot ik me tot Evert van 't Land, van de
locale dierenambulance te wenden om me aan te bieden als tijdelijke opvang, toen
zijn adresje in Ermelo wegviel. Zie hiervoor historie

Met behulp van onderstaande foto's leer je me wat beter kennen. Op de pagina Medewerkers vind je ook informatie over de vrijwilligers die zoveel werk verzetten bij BunnyBin.

Je ziet mijn zwart-witte poes Roosje hieronder, die na een jaar in asiel Amersfoort en na drie plaatsingen telkens teruggebracht te zijn, werd overgeplaatst naar Dierenasiel de Ark.
Een dier met een gespannen verleden, maar bij mij heeft ze haar draai prima gevonden.
Ze is nu 17 jaar oud, schatten we.

Grijze silver-tabby half-langharige Pepijn deed het meest denken aan een klein uitgevallen Maine Coon. Op vakantie in zuid Duitsland kwamen we hem als ziek kitten tegen op een boerderij. Zo te zien met niesziekte en diarree. De boer wilde hem met een rappe boerse methode tegen de stalmuur doodgooien. We hebben dat weten te voorkomen en Pepijn was bijna 6 en onze oogappel, toen hij in de zomer van 2004 niet meer thuis kwam .....
Ik weet dat Pepijn dood is, maar een beetje is hij nog bij mij.


Kaatje en Boris zijn door kennissen gevonden in een kartonnen doosje langs de weg in Polen en zijn mijn illegalen, zeg ik altijd gekscherend. Ze zijn speels, ruim 10 jaar inmiddels en maken mij regelmatig aan het lachen met hun grappen en grollen. Ze slapen altijd samen in een mandje - op de tafel bij de computer (zie foto). Beiden zijn eens flink gebeten door zandkleurige hangoor Sandy. Hij zag ze kennelijk als concurrenten in de strijd om de nijnen-dames. Kaatje's wond moest zelfs gehecht en ze moest ruim een week met een kraag om leven. Boris en Kaatje zijn sindsdien wat bang van konijnen en omzeilen ze met groot respekt. Als je ons bezoekt is het meestal dit tweetal dat kontakt zoekt met vreemden. Kaatje doet niets liever dan open draagkoffers uitproberen ... ze werkt voor de dieren-consumentenbond ;-)).

Ik heb zelf een aantal eigen konijnen en die leven allemaal in stelletjes. Op de site zie je ze geregeld gefotografeerd. Op deze pagina zie je Franse Hangoor Saar op mijn arm.
Ze woonde samen met Nelson, een opvang-konijn.

Als je het huis zo ziet, doet niets je aan een opvang denken ....

Maar de tuin is 35 meter diep en in het achterste deel huist BunnyBin

Een foto van de achtertuin in de winter, met het ronde winkeltje en daarachter nog de opvang.

Als laatste een foto van mij met Hipper, het konijn waar ik veel mee had en Hipper heeft me ook echt de weg gewezen naar dit opvangwerk ... Hipper stierf aan gas en stasis.
Doodsoorzaak nummer 1 bij konijnen ... waar ik nu veel over weet, maar toen niet.
Zorg dat je altijd het eerste hulp- pakket (www.konijnen.nl) in huis hebt!!